Hersteld van kanker, geen werk

Isabelle Lebrocquy zou een vaste baan krijgen, maar kreeg darmkanker. Haar werkgever durfde het niet meer met haar aan.

Isabelle Lebrocquy werkte nog niet zo lang als afdelingshoofd bij een groot bedrijf en gaf leiding aan 22 mensen. Tot volle tevredenheid van directeur en afdeling, zo bleek toen haar halfjaarcontract bijna was afgelopen. Om een huis te kunnen kopen had ze een verklaring nodig dat ze vast in dienst zou komen. En die kreeg ze. Twee weken voordat haar vaste contract zou ingaan, het was half augustus, werd Isabelle ziek: darmkanker. Ze ging een zware periode in van operaties , maar vocht zich binnen vier maanden een weg terug. Goede artsen, haar inzet om in conditie te blijven en het vooruitzicht op een baan, hielpen haar weer op de been.

Door haar ziekte had Isabelle geen nieuw arbeidscontract gekregen en was in de ziektewet terecht gekomen. Een financiĆ«le aderlating, een huis kopen zat er niet meer in. Ze nam haar intrek in een huurwoning vlak bij het ziekenhuis. Veel te duur, maar tijdelijk, zo dacht ze, want als ze weer aan het werk zou gaan kon ze opnieuw op zoek naar een koopwoning. Ze smste regelmatig met haar directeur, die haar moed insprak en beloofde dat ze terug mocht komen zodra ze was hersteld. Begin januari was het zover, ze zou weer gaan werken. Maar vlak voor de jaarwisseling kreeg Isabelle opnieuw een sms’je van haar directeur: haar ziekte was een te groot risico en het bedrijf durfde het niet aan haar weer in dienst te nemen.

Geschokt door het onmenselijke dat haar was aangedaan, nog midden in het herstel van haar ziekte, moest Isabelle zonder arbeidscontract op zoek naar een betaalbare huurwoning. Dat lukte uiteindelijk in een andere stad, bij een verhuurder die de eis van een arbeidscontract liet varen in ruil voor een borg van vier maanden huur. Toen nog werk vinden. Ze schreef honderd sollicitatiebrieven maar werd nergens aangenomen. En startte toen de sociale onderneming oPuce, waarmee ze mensen met kanker bemiddelt naar een betaalde baan.

Werkgevers zijn geen vijanden, ze maken deel uit van de oplossing van het probleem. Tweederde van de mensen met kanker overleeft en kan werken en dat worden er alleen maar meer. Dat moet doordringen bij iedereen.

Bron: Baanbreker, Marjan Agerbeek, januari 2016.